Hoe het begon
De mini-bibliotheek is eigenlijk het begin geweest van alles wat De Anemoon nu is.
Een tafeltje met boeken
De mini-bibliotheek ontstond in coronatijd. Mijn man was ernstig ziek door covid en voor mij was dat een tijd vol zorgen en verdriet.
Ik merkte dat ik iets nodig had om mezelf kracht te geven. Iets om te doen, zodat ik niet zou verdrinken in alle zorgen en het verdriet.
De bibliotheken waren gesloten. Mensen mochten nauwelijks bij elkaar komen en juist in die periode gingen veel mensen wandelen om toch even buiten te zijn.
Ik ben toen op onze zolder boeken gaan uitzoeken die wij konden missen. Die zette ik buiten op een tafeltje. Via social media liet ik weten dat er boeken stonden en deelde ik het adres waar mensen ze konden vinden.
Zo konden mensen tijdens hun wandeling toch ergens een boek meenemen om thuis te lezen, zonder dat daar direct contact met iemand voor nodig was.
In eerste instantie was het alleen bedoeld om boeken weg te geven.
Maar mensen kwamen niet alleen boeken halen. Via social media kreeg ik al snel de vraag of ze ook mochten ruilen of zelf boeken erbij mochten zetten.
Natuurlijk mocht dat.
En juist daardoor begon mijn idee te veranderen. Wat tijdelijk was begonnen, werd steeds meer iets van ons samen.
Dat was voor mij het moment waarop ik besloot: dit mag blijven.
De Anemoon krijgt een naam
Als het een echte mini-bibliotheek zou worden die zou blijven, vond ik dat hij ook een naam moest krijgen.
Wij wonen aan de Anemonenlaan en zo kwam ik al snel bij De Anemoon uit. Maar alleen de straatnaam was voor mij niet genoeg. Ik ging ook kijken naar de betekenis van de anemoon en die vond ik in die periode heel passend.
Woorden als zorgzaamheid, verwachting en eerlijkheid spraken mij aan. En ook de paarsblauwe kleur kreeg voor mij betekenis: kalmte en hoop.
Dat waren eigenlijk precies de dingen waar ik op dat moment behoefte aan had.
Zo kreeg het eenvoudige tafeltje met boeken niet alleen een vaste plek, maar ook een naam:
Mini-bibliotheek De Anemoon.
En wat ik toen natuurlijk nog helemaal niet kon weten, was dat die naam later bij veel meer zou gaan horen dan alleen boeken.
Een eigen plekje
Toen de naam er eenmaal was, maakte ik ook een eigen Facebookpagina voor de mini-bibliotheek.
Zo voelde het voor mij steeds een beetje echter. Een eigen plekje voor de mini-bibliotheek waar ik anderen kon laten weten wat er speelde, wat er veranderde en wat er allemaal gebeurde.
Ondertussen was het allang niet meer alleen dat eerste tafeltje. Er was al een rek bij gekomen en ik wilde graag wat meer ruimte maken voor de boeken.
Via Facebook stelde ik daarom de vraag of iemand misschien wist waar ik voor een klein bedrag fruitkisten kon kopen.
Ik hoefde niet lang te wachten.
Iemand reageerde en had weer aan iemand anders gevraagd of hij misschien kisten voor mij had. De volgende dag werden ze al gebracht.
Ik ben de kisten goed schoon gaan spuiten en toen ze eenmaal schoon en droog waren, kon ik ermee aan de slag.
Van de kisten bouwde ik een boekenwand. Die kon mooi bij onze voordeur onder het afdak staan. Zo kregen de boeken steeds meer een eigen vaste plek en hoefde ik ook niet bang te zijn dat ze bij slecht weer nat zouden worden.
Wat met een tafeltje was begonnen, begon steeds meer op een echte mini-bibliotheek te lijken.
Kom eens kijken
De boekenwand was klaar en toen was het eigenlijk afwachten.
Zouden de mensen de mini-bibliotheek blijven bezoeken?
En dat deden ze.
Wel kreeg ik af en toe te horen dat het lastig was om meteen te zien waar de mini-bibliotheek stond. De boekenwand stond bij onze voordeur en was vanaf de straat niet zo goed zichtbaar. En zo ontstond alweer een volgend idee.
Op Marktplaats vond ik een houten nachtkastje. Met wat extra hout, een stukje plexiglas en verf bouwde ik het om tot een klein mini-bibliotheekhuisje. Het huisje kreeg een plek aan de lage schutting bij onze voortuin. Ik verfde het wit, gaf het een paars dak en maakte er vrolijke tekeningen op.
Het moest eigenlijk vanzelf zeggen:
Kom eens kijken wat hier staat.
Helaas is dat eerste huisje later vernield en kon het niet meer worden gebruikt. Maar daar blijft het niet bij. Inmiddels ben ik bezig met het maken van een nieuw huisje. Want zo’n vrolijk mini-bibliotheekhuisje aan het hek hoort voor mij inmiddels gewoon bij De Anemoon.
Dus hij komt terug.
Kinderzwerfboek
Door mijn Facebookpagina kwam ik ook in contact met een groep voor beheerders van minibiebs. Daar leerde ik Kinderzwerfboek kennen.
Het idee daarachter sprak mij meteen aan. Ieder kind zou een mooi boek moeten kunnen lezen, zonder dat daar geld voor nodig is. Want niet iedereen kan zomaar een nieuw boek kopen.
Daarom kreeg Kinderzwerfboek ook een eigen plekje bij De Anemoon.
Een paar keer per jaar kan ik een pakket met nieuwe kinderboeken aanvragen. Daar ben ik ontzettend blij mee. Zelf maak ik daar altijd een donatie voor over. Zo krijgen wij mooie nieuwe boeken om kinderen mee blij te maken en kunnen zij met mijn bijdrage weer verder om ook op andere plekken kinderen te bereiken.
Zo kunnen boeken blijven zwerven en steeds weer bij een nieuwe lezer terechtkomen.
En toen kwam de MUP
In diezelfde Facebookgroep voor minibiebbeheerders kwam ik ook voor het eerst de term MUP tegen. Ik ben me daarin gaan verdiepen en begon na te denken of dat misschien iets was wat ook bij De Anemoon zou passen.
Maar had ik daar eigenlijk wel ruimte voor? Uiteindelijk dacht ik: ik kan het altijd proberen.
Ik meldde me aan en liet weten waar de MUP een plek zou kunnen krijgen. Stichting Armoedefonds ging akkoord.
En daarmee werd onze mini-bibliotheek ook een officieel MUP-punt.
In het begin zaten de menstruatieproducten nog gewoon in een afgesloten curverbak. Maar al snel vond ik twee kisten met deurtjes die heel leuk pasten bij de fruitkisten van de boekenwand. Zo kreeg ook de MUP een eigen plek binnen De Anemoon.
Eenmaal per maand kon ik een doos menstruatieproducten bestellen en het kastje werd eigenlijk meteen al goed gebruikt.
Dat zette mij weer aan het denken.
Ik zette er eens wat verzorgingsproducten bij. En op een dag kwam ik thuis en zag ik dat iemand anders er afwasmiddel en allesreiniger bij had gezet. Blijkbaar was ik niet de enige die bedacht dat er misschien nog wel meer gedeeld kon worden.
Het kastje groeide uit zijn voegen
Langzaam kwamen er steeds meer producten bij en het kleine kastje begon letterlijk uit zijn voegen te groeien. Ik plaatste daar een bericht over op social media. Dat werd opgepikt door NH Nieuws en zo kwam het verhaal van De Anemoon ineens op hun pagina terecht. Daarna kreeg ook Radio 10 het verhaal onder ogen. Ze zouden mij ’s morgens live bellen om over het kastje te vertellen en te vragen of er misschien iemand luisterde die een grotere kast voor mij had.
Wat was ik zenuwachtig die ochtend.
Het was live en voor mijn gevoel moest ik dus meteen goed onder woorden brengen wat ik wilde zeggen. Helaas kwam via die weg niet de hulp waarop ik had gehoopt.
Maar soms komt iets uiteindelijk gewoon via een andere weg op je pad.
Die ene groene kast
Op Facebook was ik lid van Weggeefhoek West-Friesland. Daar zag ik op een dag een prachtige kast voorbijkomen met het woord Bibliothèque erop.
Ik was meteen verkocht.
Die kast paste precies bij wat ik nodig had. Bovenin was ruimte voor boeken en onderin kon de MUP een eigen plek krijgen.
Maar ook dat woord Bibliothèque op de kast deed iets met me. Het gaf me gewoon het gevoel:
Deze kast past bij ons.
Er werd geloot onder de mensen die belangstelling hadden en tot mijn grote geluk kwam mijn naam eruit.
Wat was ik blij.
Samen met mijn broer ben ik de kast met zijn grote bus gaan ophalen. Eenmaal thuis kon ik weer aan de slag. Schuren, buitenverf erop en uiteindelijk kreeg de kast een zachte groene kleur.
Wat was ik trots op die mooie kast.
De boeken hadden weer voldoende ruimte, de MUP had een mooie plek en alles leek weer even te passen.
Maar toen gebeurde er iets wat ik zelf niet had bedacht. Mensen begonnen er ook levensmiddelen in te zetten. En dat zette mij opnieuw aan het denken. Blijkbaar was er behoefte aan meer dan boeken, menstruatieproducten en verzorgingsmiddelen.
En ineens wist ik wat de volgende stap moest worden:
Er moest een echte buurtkast komen.
Stapje voor stapje
Als ik nu terugkijk naar hoe de mini-bibliotheek is ontstaan, zie ik vooral heel veel kleine stapjes.
Toen ik dat eerste tafeltje met boeken buiten zette, had ik geen idee wat dat ene kleine stapje voor mij zou gaan doen. Ik zocht op dat moment gewoon iets om mezelf aan vast te houden in een moeilijke tijd. Maar dat ene stapje werd gevolgd door een volgend stapje. En daarna weer één. Soms door een idee van mezelf. Soms doordat iemand iets aanbood of meehielp. En soms doordat er onverwacht iets op mijn pad kwam.
Met ieder klein stapje ben ik blij.
Want als ik nu terugkijk, zie ik hoe het lichtje dat met dat eerste tafeltje ontstond steeds een beetje groter werd. Dat eerste kleine lichtje had ik toen zelf zo hard nodig. Wat de mensen die kwamen waarschijnlijk helemaal niet wisten, was dat zij op dat moment ook een lichtje voor míj waren. Ze kwamen boeken halen, brachten boeken terug, dachten mee en hielpen de mini-bibliotheek steeds een stapje verder.
Misschien vind ik dat achteraf nog wel het mooiste.
Ook veel mensen die nu bij De Anemoon komen, proberen stapje voor stapje verder te komen. Niet alles hoeft in één keer opgelost te zijn. Soms is één klein stapje voor dat moment al genoeg.
Vele kleine stapjes kunnen uiteindelijk samen één grote stap worden.
En misschien kan De Anemoon op zo’n moment dat kleine lichtje zijn dat ik zelf toen ook zo nodig had. Want soms hoeft een lichtje niet groot te zijn om toch een beetje verschil te maken.
Zo is het met De Anemoon eigenlijk ook gegaan.
Wat begon met een paar boeken van onze zolder op een tafeltje, werd een mini-bibliotheek. En vanuit die mini-bibliotheek ontstond uiteindelijk weer iets nieuws.
Buurtkast De Anemoon.
En hoe ging het verder?
→ Lees verder over Buurtkast De Anemoon
