Samen maken we het verschil
Buurtkast De Anemoon begon ooit bij mij, maar ik had dit nooit alleen kunnen doen. Als ik terugkijk naar hoe het allemaal begon en naar wat er inmiddels is ontstaan, zie ik vooral hoeveel mensen daar in de afgelopen jaren een stukje aan hebben bijgedragen. Buurtbewoners die boodschappen brengen. Mensen die iets in de donatiebox zetten of hun statiegeld schenken. Bedrijven en ondernemers die producten beschikbaar stellen. Zo krijgen we bijvoorbeeld verse groenten en fruit van een groenteman en vlees voor de warme maaltijd van een slager. Ook beide kerken in onze gemeente ondersteunen De Anemoon financieel. Met die bijdragen kan ik producten bijkopen wanneer iets op is of wanneer er op een bepaald moment ergens extra behoefte aan is. En dan zijn er nog alle mensen die helpen, meedenken of soms gewoon aan de deur staan met iets waarvan ze denken: misschien kun jij hier iemand blij mee maken.
Voor iedere bijdrage ben ik ontzettend dankbaar.
Iedere bijdrage telt
Bij De Anemoon gaat het niet om hoeveel je kunt geven. Soms brengt iemand een tas vol boodschappen. Een ander heeft misschien één pak pasta, een fles shampoo of een paar producten over die thuis niet worden gebruikt. En soms krijg ik iets van iemand van wie ik weet dat diegene het zelf niet breed heeft, maar die toch graag iets wil delen met een ander. Juist dat raakt me. Want volgens mij zijn helpen en geholpen worden geen twee verschillende werelden. Soms heb je zelf een steuntje in de rug nodig. En soms heb je iets wat je kunt missen en waarmee je een ander kunt helpen.
Je hoeft niet veel te kunnen geven om iets te kunnen betekenen.
Iedereen die iets geeft, groot of klein, helpt mee om De Anemoon gevuld te houden. En uiteindelijk verandert zo’n bijdrage weer in iets wat iemand anders op dat moment kan gebruiken. Een brood. Een maaltijd. Een stuk fruit. Een verzorgingsproduct. Iets lekkers voor een kind. Of misschien gewoon dat ene product waardoor er die week iets meer ruimte overblijft voor iets anders. Maar achter al die spullen zit voor mij iets wat nog veel belangrijker is:
iemand die zegt: ik wil helpen.
Het begon klein
De Anemoon zag er in het begin heel anders uit dan nu.
Naast de minibibliotheek kwam een klein kastje te staan met menstruatieproducten, wat verzorgingsproducten en schoonmaakartikelen. Meer was het eigenlijk niet.
Maar dat kastje groeide al snel uit zijn voegen.
Langzaam kwamen er meer producten, meer mensen die iets brachten en steeds nieuwe ideeën. En iedere keer wanneer er iets nodig was, gebeurde er eigenlijk wel weer iets waardoor we een stapje verder konden. Toen er bijvoorbeeld steeds vaker gekoelde producten kwamen, bewaarde ik die in het begin in een koelbox met koelelementen. Die moest ik steeds verwisselen om alles goed koel te houden. Tot een ondernemer met een warm hart mij hielp aan een echte koelkast. Maar daarmee waren we er nog niet, want die koelkast moest natuurlijk wel veilig en droog buiten kunnen staan. Verschillende mensen uit het dorp droegen financieel bij, zodat ik er een kast omheen kon maken.
In het begin liep de stroomkabel nog via het keukenraam naar binnen. Door een toevallige ontmoeting werd ik later voorgedragen voor het beste buurtidee en kon er uiteindelijk een buitenstopcontact worden aangelegd. Ook toen er een aparte kast voor verse groenten en fruit nodig was, waren er weer mensen uit het dorp die hielpen om die mogelijk te maken. En zo groeide De Anemoon steeds een stukje verder.
En zo helpt de één de ander verder
Omdat ik in een hofje woon, was De Anemoon niet altijd even makkelijk te vinden. Dus hing ik zelf wegwijzers aan de lantaarnpalen. Die hielden alleen nooit zo lang stand. Iemand maakte toen een houten wegwijzer voor mij. Later pakte iemand anders het weer op. Zij kwam in contact met een wethouder en uiteindelijk werden er twee echte wegwijzers geplaatst. Ik vind dat eigenlijk een mooi voorbeeld van hoe het hier zo vaak gaat. Ik begin ergens aan. Iemand anders denkt mee. Weer iemand anders weet misschien precies bij wie we moeten zijn. En voor je het weet is iets wat begon met een zelfgemaakt bordje aan een lantaarnpaal ineens iets blijvends geworden.
Je hoeft het niet allemaal alleen te kunnen.
Wat we over hebben, delen we verder
Samen delen betekent voor mij ook dat het niet bij De Anemoon hoeft te stoppen. Soms krijg ik zoveel gedoneerd dat het gewoon te veel is voor onze eigen buurtkast. Zoals die keer dat ik een enorme hoeveelheid verse melk kreeg. Gelukkig was het buiten koud genoeg om alles goed koel te kunnen houden. Maar zoveel melk konden we hier natuurlijk nooit allemaal gebruiken.
Een deel bracht ik naar Oekraïners die waren gevlucht en in ons dorp werden opgevangen. Met de rest stapte ik op de fiets en ging ik langs buurtkasten in andere gemeenten om ook daar uit te delen. Want waarom zou ik iets hier houden als een ander het goed kan gebruiken?
Wat bij De Anemoon te veel is, kan bij een andere buurtkast precies nodig zijn.
Samen staan we sterker.
En dat geldt eigenlijk voor alles. Een team dat had meegedaan aan de Roparun hield eten en drinken over en besloot daarmee nog een ander goed doel te helpen. Een restaurant schenkt kerstmenu’s. Met de opbrengst van statiegeld kan ik boodschappen halen. Mensen schenken speelgoed dat een tweede kans verdient of helpen om kinderen rond de feestdagen iets extra’s te geven. De ene keer gaat het om één product. De andere keer staat er ineens een hele voorraad voor mijn deur.
Maar uiteindelijk gaat het voor mij steeds om hetzelfde:
Iets wat de één kan missen, komt terecht bij iemand die het op dat moment goed kan gebruiken.
💜 Geef het door – De Anemoon
Heb je iets in huis dat je zelf niet meer gebruikt, maar waar je een ander nog blij mee kunt maken?
In onze Facebookgroep Geef het door – De Anemoon kun je spullen gratis aanbieden. Denk aan kleding, speelgoed, boeken, huisraad, meubels en nog veel meer.
Zie je zelf iets waar je blij van wordt? Dan mag je natuurlijk ook reageren. Je hoeft niet uit te leggen waarom iets voor jou welkom is.
Geven, hergebruiken en elkaar helpen. Zo krijgt iets wat bij de één over is, bij een ander een mooie tweede kans. 💜
De Anemoon is van ons allemaal
Als ik nu naar De Anemoon kijk, kan ik soms bijna niet geloven dat het ooit begon met dat kleine kastje naast de boeken.
Ik heb De Anemoon ooit opgezet en stop er veel tijd en werk in om alles bij elkaar te brengen en draaiende te houden.
Maar voor mij is één ding altijd belangrijk gebleven: De kast is van de gemeenschap samen.
De één legt er iets in, de ander haalt eruit wat op dat moment nodig is. Iemand schenkt statiegeld, een ander helpt met een klus, denkt mee, legt een contact of brengt iets langs. En wie vandaag iets nodig heeft, kan misschien op een ander moment weer iets missen voor een ander.
Zo is De Anemoon voor mij bedoeld. Niet als een kast van één persoon voor anderen, maar als een plek waar we als gemeenschap naar elkaar omkijken. Misschien vind ik dat nog wel het mooiste. Want De Anemoon gaat voor mij niet alleen over geven aan mensen die iets tekortkomen. Het gaat over naar elkaar omkijken en delen wat er op dat moment wél is.
En weet je, dat geeft mij gewoon een ontzettend rijk gevoel. Niet vanwege alles wat er inmiddels staat, maar vanwege het vertrouwen van al die mensen. Mensen die iets aan mij of aan De Anemoon toevertrouwen, omdat ze weten dat het op een goede plek terechtkomt.
Dat vertrouwen doet me ontzettend veel.
Dit te kunnen doen betekent ontzettend veel voor mij. Of eigenlijk: dit te mogen doen. Zonder jullie zou ik dit niet kunnen.
De Anemoon begon bij mij, maar is gegroeid door ons allemaal.
Aan iedereen die geeft, deelt, helpt, meedenkt, ondersteunt — en aan iedereen die op zijn of haar eigen manier een stukje bijdraagt:
Dank je wel.💜
