De Anemoon onderweg
Soms komt een klein initiatief verder dan je ooit had gedacht
Toen ik in 2021 begon met een tafeltje met boeken voor ons huis, had ik natuurlijk nooit kunnen bedenken waar dat kleine begin uiteindelijk toe zou leiden. Ik wilde gewoon iets doen. Iets waar ik zelf op dat moment houvast aan had en waar misschien ook iemand anders blij van kon worden. Maar De Anemoon groeide. Niet alleen met meer boeken, kasten en producten. Ook het verhaal achter De Anemoon begon steeds een stukje verder te reizen.
Er kwamen journalisten langs. Ik werd gevraagd voor interviews. Er stond ineens een televisieploeg voor de deur. Ik mocht op verschillende plekken over De Anemoon vertellen en soms ontstond uit zo’n ontmoeting zomaar weer een volgend gesprek.
En eerlijk is eerlijk: daar heb ik heel wat zenuwen voor moeten overwinnen. 😅
Ik ben nu eenmaal niet iemand die graag in de belangstelling staat. Maar als ik door over De Anemoon te vertellen iets zichtbaar kan maken van wat ik hier iedere dag zie en hoor, dan doe ik het toch.
Want achter die kasten zitten verhalen van mensen.
En die verhalen mogen soms best een stukje verder reizen.
De eerste keren in het nieuws
Toen De Anemoon steeds verder groeide, kwam er ook belangstelling vanuit de media.
Zo werd er in 2022 aandacht besteed aan het uitgiftepunt voor menstruatieproducten en aan menstruatiearmoede. Later volgden andere interviews en artikelen over De Anemoon en over de stille armoede die ik om me heen zag.
Dat vond ik spannend.
Maar ik vond het onderwerp belangrijker dan mijn eigen zenuwen.
Want armoede zie je lang niet altijd aan iemand. Er zijn mensen die nét buiten regelingen vallen, mensen die werken maar toch iedere maand moeten puzzelen en mensen voor wie de stap om hulp te vragen ontzettend groot is.
Als een artikel of interview ervoor zorgt dat iemand ontdekt dat er een plek is waar je zonder ingewikkelde vragen terechtkunt, dan is het de zenuwen waard.
Ineens stond er een televisieploeg
In 2022 gebeurde er iets wat ik helemaal spannend vond. Er kwam een televisieploeg van Steenrijk, Straatarm filmen bij De Anemoon.
Ik weet nog dat ik die dag schreef dat ik mega zenuwachtig was. 😄
Voor een camera vertellen over iets waar zoveel van mezelf in zit, is toch heel wat anders dan gewoon bij de kast met iemand staan praten.
Op 26 april 2023 werd de aflevering uitgezonden en was De Anemoon op landelijke televisie te zien. Dat vond ik heel bijzonder. Niet omdat ik zelf zo nodig op televisie hoef, maar omdat op die manier ook het verhaal achter een plek als De Anemoon bij mensen thuis terechtkomt.
→ Bekijk de aflevering van Steenrijk, Straatarm
De Anemoon vind je op 23:50 minuten van de aflevering
Ook als het even tegenzit
Niet alles wat onderweg gebeurde was mooi.
Op 1 januari 2023 werd er bij De Anemoon veel meegenomen en werden er spullen vernield. Potten met eten lagen kapot op de grond en ook mijn kleine mini-biebhuisje moest het ontgelden. Ik was boos en ontzettend teleurgesteld.
Vooral omdat die spullen bedoeld waren voor mensen die ze goed konden gebruiken. Van een pot groente die kapot op straat ligt, had iemand anders gewoon nog kunnen eten. Ook daar kwam de media op af.
In het nieuws zei ik toen:
“Maar ik ben niet iemand die snel opgeeft.”
En eigenlijk zegt dat achteraf genoeg. De Anemoon ging gewoon verder.
Het was wel een van de momenten waardoor ik besloot dat er cameratoezicht moest komen. Niet om te kijken wie er iets uit de kast haalt, maar om de plek en de spullen beter te kunnen beschermen.
Want zo’n vervelende gebeurtenis mag nooit belangrijker worden dan alle mooie dingen die hier gebeuren.
Met de bolderkar op pad
Soms ging De Anemoon ook letterlijk onderweg.
Zo stapte ik met mijn bolderkar in de trein naar het Smalle Beurzen Festival in Hoorn.
Op de heenweg zat die kar vol met spullen en Kinderzwerfboeken om mensen blij mee te maken. Aan het einde van de dag ging hij een stuk leger weer mee naar huis.
Maar ik nam zelf ook iets mee terug.
Mooie gesprekken, nieuwe contacten en ontmoetingen met mensen die ik anders waarschijnlijk nooit had leren kennen.
Dat vind ik misschien nog wel het mooiste van dit soort dagen.
Uiteindelijk draait het niet om de spullen waarmee ik vertrek.
Het zijn de mensen die je onderweg tegenkomt.
Soms mag ik het verhaal vertellen
Door de jaren heen ben ik ook verschillende keren gevraagd om ergens over De Anemoon te komen vertellen.
Een van die momenten was de nieuwjaarsreceptie van de gemeente in januari 2023. Burgemeester Michiel Pijl had me gevraagd om te vertellen waarom ik De Anemoon was begonnen, wat ik om me heen zag gebeuren en waarom een plek als deze helaas nodig is. Maar ook over iets anders: hoe zo’n buurtkast juist kan zorgen voor saamhorigheid en wat meer omkijken naar elkaar.
Ik was weer mega zenuwachtig. 😄
Toch heb ik mijn verhaal verteld.
En daar bleef het niet bij. Naar aanleiding daarvan werd ik uitgenodigd voor een gesprek met de adviesraad van de gemeente. Zo kreeg ik de gelegenheid om verder te praten over wat ik in de praktijk zie en hoor. Over waar mensen tegenaan lopen, waar hulp soms moeilijk te vinden is en wat er misschien anders of beter zou kunnen.
Dat vind ik belangrijk.
Ik kan niet alle problemen oplossen. Maar ik kan wel vertellen wat ik hier zie gebeuren en proberen de ervaringen van mensen een stukje verder te brengen.
Ik hoef zelf niet zo nodig in de schijnwerpers.
Maar het verhaal van De Anemoon mag daar wel staan.
Ook in de kerken
Ook vanuit de kerken is er door de jaren heen een mooie betrokkenheid bij De Anemoon ontstaan.
Zo mocht ik tijdens een oecumenische sedermaaltijd over de buurtkast vertellen. Er was ruimte om vragen te stellen en met elkaar in gesprek te gaan. Dat vind ik fijn, want dan gaat het al snel over veel meer dan alleen wat er in de kasten staat. Over waarom mensen soms een steuntje in de rug nodig hebben, waar ze tegenaan lopen en wat we als mensen voor elkaar kunnen betekenen.
Rond Kerst merk ik die betrokkenheid ieder jaar opnieuw. Zowel in de PKN kerk als in de katholieke kerk in Hoogkarspel wordt inmiddels al een aantal jaren tijdens de kerstdiensten voor Buurtkast De Anemoon gecollecteerd.
Afgelopen december werd ik daarnaast uitgenodigd om tijdens de kerstdienst in de katholieke kerk zelf iets over De Anemoon te vertellen. Dat vind ik iedere keer weer ontzettend bijzonder.
Natuurlijk ben ik blij met de opbrengst van de collectes. Daarmee kan ik weer boodschappen kopen en iets betekenen voor de mensen die bij De Anemoon komen.
Maar voor mij zit er meer achter. Mensen luisteren naar het verhaal, denken mee en besluiten samen iets te delen.
En eigenlijk is dat precies waar De Anemoon voor mij om draait: naar elkaar omkijken en samen delen wat we kunnen missen.
Een onverwachte nominatie
Soms komt er onderweg ook iets terug wat je totaal niet verwacht.
In 2025 werd De Anemoon genomineerd voor de 100% Sociaal Prijs van SP West-Friesland.
Daar moest ik echt even van bijkomen.
Ik doe namelijk gewoon wat voor mij logisch voelt. Kijken wat er nodig is, kijken wat ik heb en proberen daar iets mee te doen.
De prijs ging uiteindelijk naar een ander mooi initiatief. Maar dat maakte de nominatie voor mij niet minder bijzonder.
Vooral de woorden die over De Anemoon werden geschreven raakten me. De jury zag niet alleen de kasten en de spullen, maar juist dat er mensen zijn die, om welke reden dan ook, zomaar in een situatie terecht kunnen komen waarin een beetje hulp heel welkom is.
En dat is precies waarom De Anemoon er is.
Niet voor een bepaald soort mensen.
Gewoon voor mensen.
Samen met andere buurtkastjes
De Anemoon staat natuurlijk niet op zichzelf.
Inmiddels ben ik ook beheerder van een groep waarin heel veel buurtkastjes zijn aangesloten. De groep heeft bijna 3.000 leden en de pagina is ook te bekijken zonder lid te zijn.
We delen er ervaringen en ideeën, stellen elkaar vragen en proberen elkaar te helpen. Want ieder buurtkastje is anders, maar we lopen soms natuurlijk wel tegen dezelfde dingen aan.
Met de beheerders van buurtkastjes hier in West-Friesland hebben we daarnaast een WhatsAppgroep. Dat is ontzettend handig. Als er bijvoorbeeld ergens iets vreemds gebeurt of iets fout gaat, kun je even vragen: hebben jullie dit toevallig ook?
Zo kunnen we elkaar waarschuwen, ervaringen delen en soms samen naar een oplossing zoeken.
Maar we weten elkaar ook te vinden als er juist iets moois te delen valt.
Krijg ik bijvoorbeeld zoveel van een product dat ik het bij De Anemoon nooit allemaal kwijt kan, dan deel ik het liever verder met andere buurtkastjes. Zo komt het uiteindelijk weer terecht bij mensen die het goed kunnen gebruiken.
En andersom gebeurt dat natuurlijk ook.
Dat vind ik mooi aan het contact met andere buurtkastjes. We hebben allemaal onze eigen kast en doen het ieder op onze eigen manier, maar uiteindelijk proberen we hetzelfde:
iets betekenen voor de mensen om ons heen.
Het maakt mij dan ook niet uit via welk buurtkastje iets uiteindelijk bij iemand terechtkomt.
Als het maar terechtkomt waar het nodig is.
Samen staan we sterker.
En ondertussen gaat het thuis gewoon door
Misschien is dat wel het grappige aan alles wat er onderweg is gebeurd.
Na een interview, een televisieopname, een bijeenkomst of een mooie vermelding kom ik gewoon weer thuis.
En dan moet de koelkast worden gevuld.
De boeken moeten netjes.
Er staan tassen met donaties om uit te zoeken, er moeten boodschappen worden gedaan en soms gaat de deurbel alweer.
En eigenlijk heb ik het het liefst zo. 😄
Want aandacht voor De Anemoon is mooi als daardoor het verhaal verder komt.
Maar uiteindelijk gebeurt het belangrijkste gewoon hier.
Bij iemand die een boek uitzoekt. Een buur die een paar boodschappen in de donatiebox legt. Iemand die statiegeld komt brengen. Een kind dat iets moois vindt. Iemand die iets uit de kast nodig heeft.
Of iemand die aanbelt omdat het even niet gaat.
Daarvoor bestaat De Anemoon.
Een klein lichtje
Als ik nu terugkijk, vind ik het soms bijzonder waar dat eerste tafeltje met boeken allemaal toe heeft geleid.
Ik had het niet bedacht en al helemaal niet gepland.
Het ene kleine stapje leidde gewoon steeds weer naar het volgende.
En onderweg kwamen er steeds meer mensen bij die ieder op hun eigen manier iets toevoegden.
Sommigen brachten spullen. Sommigen hielpen op een andere manier. Sommigen deelden het verhaal. En anderen kwamen gewoon langs.
Misschien is dat uiteindelijk wel wat De Anemoon onderweg voor mij betekent.
Niet hoeveel keer De Anemoon in de krant heeft gestaan, op televisie is geweest of hoeveel keer ik ergens iets mocht vertellen.
Maar hoeveel mensen we onderweg zijn tegengekomen.
Want soms kun je, zonder het zelf te weten, een klein lichtje zijn voor een ander.
En als we dat licht steeds een stukje doorgeven, kan iets wat ooit heel klein begon steeds een beetje verder groeien. 💜
